X
تبلیغات
رایتل
از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود؟؟؟
شنبه 19 خرداد‌ماه سال 1386
مرگ وارد شدن به زندگى جدید

بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ
 
 الْرَّحیمْ

 

 در این جا سئوالى پیش آید که آیا پس از مرگ ، انسان یک باره وارد عالم قیامت

مى شود و کارش یکسره مى گردد؟

 

 یا در فاصله مرگ و قیامت عالم دیگرى را طى مى کند و هنگامى که قیامت برپا

شد وارد عالم آخرت مى گردد.


از آیات و روایات استفاده مى شود:

 هیچ کس پس از مرگ بدون فاصله وارد عالم قیامت نمى شود

 زیرا قیامت کبرا مقارن با یک سلسله انقلاب ها و دگرگونى هاى کلى در همه موجودات زمین و آسمان است

(یعنى کوه ها، دریاها، ماه ، خورشید، ستارگان و کهکشانها در آن هنگام در وضع موجود خود باقى نمى مانند.


علاوه بر این ، در قیامت اولین و آخرین مردم در یک سرزمین جمع مى شوند.

ولى الان مى بینیم نظام جهان هنوز برقرار است و شاید میلیون ها و بلکه میلیاردها

سال دیگر نیز برقرار باشد و میلیاردها میلیاردها انسان دیگر بعد از این بیایند و در

 دنیا زندگى کنند.خدا عالم است


هیچ کس در فاصله مرگ و قیامت در خاموشى و بى حسى فرو نمى رود.

 

چنین نیست که انسان پس از مردن در حالى شبیه بیهوشى فرو رود

و هیچ چیز را احساس نکند

 به طورى که نه لذتى داشته باشد و نه درد و رنجى ، نه سرورى داشته باشد

و نه غم و اندوهى .


بلکه انسان پس از مرگ بدون فاصله ، وارد مرحله اى دیگر از حیات مى گردد

که همه چیز را حس مى کند، از چیزهایى لذت و از چیزهایى رنج مى برد.

 البته لذت و رنجش بستگى به افکار و اخلاق و اعمال او در دنیا دارد.


این مرحله ، یک فاصله و حد وسط میان دنیا و قیامت است که با پایان یافتن آن

برزخ نیز پایان مى پذیرد و آنگاه قیامت برپا مى شود.


از نظر قرآن و روایات ، انسان پس از مرگ دو عالم دیگر را باید طى کند

 یکى عالمى که مانند عالم دنیا پایان مى پذیرد

که اسم آن را (عالم برزخ یا عالم ارواح و) قبر مى نامند

 دیگرى عالم قیامت کبرا که به هیچ وجه پایان نمى پذیرد.


در قیامت به حساب کلى و جزیى خلایق رسیدگى مى شود

 هر کس را طبق اعمال و کردارش جزا و پاداش مى دهند

 نیکوکاران را در بهشت و نعمت ها و رضوان الهى داخل مى کنند

و گناهکاران و بدکاران را در جهنم وعذاب ها و شکنجه هاى آن وارد مى نمایند.

 


انسان در فاصله مرگ و قیامت ، داراى نوعى از حیات است .

در آن حال شدیدا احساس مى کند، مى گوید و مى شنود و از نوعى زندگانى سعادت

آمیز و خوش یا زندگى نکبت بار و پررنج و درد برخوردار است .

 

 

پایان فصل اول